Jij moet minstens 600 worden…

Jij moet minstens 600 worden…

By Esther van der Leek on 19 maart 2020 in Geen categorie

“Hi Esther…nou dat is toevallig! ” Nou dat was het zeker. Iemand die ik kende vanuit mijn basisschooltijd  (sindsdien ook niet meer gezien) stond naast me bij de bloemenkraam aan de weg. En toevallig was het zeker.

We hadden elkaar net gevonden en gesproken op Linkedin en nu kwamen we elkaar tegen. En we bleken allebei in dezelfde branche (kinderopvang) werkzaam te zijn. Ik was nieuwsgierig naar haar werkzaamheden en er ontstond een kort maar heel leuk gesprekje. “Maar Esther, wat doe jij eigenlijk allemaal? Ik zie wel van alles voorbij komen op social media en ik weet van de scheurkalender voor de kinderopvang…  maar wat doe jij nu eigenlijk precies? ”

 

Wat doe jij eigenlijk precies?

 

“Uuuuuuhm….”  ja, wat doe ik eigenlijk? Treffende vraag die ik ook niet zo snel kon beantwoorden (een korte pitch is voor mij dan ook altijd een grote uitdaging).

Als ik thuis ben  kijk ik even kritisch naar mijn LinkedIn profiel en mijn posts. En ja, dan kan ik me voorstellen dat het niet altijd duidelijk is wat ik nu doe. Ik werk samen met gemeentes, ouders, kinderen, onderwijs en jeugdhulp, ik geef coaching en training, ben bezig met beleid en innovatie en ontwikkel producten voor de kinderopvang. Soms vanuit mijn werk als coördinator van de pilot Klein Beginnen en soms vanuit mijn eigen bedrijf Pedagogisch Hart.  Met sommige activiteiten ben ik wekelijks bezig, anderen doe ik maar een paar keer per jaar.

 

Beter richten op één activiteit?

 

“Moet ik hier iets mee?” dacht ik later. En zoals die regelmatig oppopt sinds ik mijn eigen onderneming heb, slaat de  twijfel nu ook weer toe. Is het erg dat het niet altijd duidelijk is wat ik precies doe? Weten mensen dan wel waarvoor ze mij kunnen vragen? Is het toch niet beter om mij te richten op één activiteit? Dat ik me daar dan helemaal op focus…? De experts roepen immers dat dat veel beter werkt voor je onderneming.

En dan is ondernemen best eenzaam omdat je de enige bent die de koers bepaalt en besluiten neemt. Tijd om in gesprek te gaan met mijzelf (echt een aanrader, dat werkt heel goed :-)). Alle keuzes op een rijtje, voors en tegens afgewogen, de vraag gesteld over wat ik nu eigenlijk echt het liefste doe en hier een lijstje van gemaakt… Ik kwam er niet uit en mijn onrust nam toe. Ineens moest ik terugdenken aan mijn afsluitende presentatie van de opleiding Pedagogiek en ik haalde de laatste sheet van de powerpoint weer voor me. Ik sloot toen af met de tekst die zo bij mij past: Ambitie? Nou gewoon alles

Ambitie? Nou gewoon alles…

En zo is het nog steeds. Zo voel ik het ook nog steeds. Verschillende dingen doen, interessante  dingen leren, op verschillende plekken werken, veel contacten, nieuwe dingen bedenken die nog beter werken… En na een tijdje iets gedaan te hebben, graag weer door naar iets anders. Dat ben ik, daar word ik blij van en daar krijg ik energie van. Dat is voor mij de definitie van werkplezier. Jij moet minstens 600 worden zeggen mensen in mijn omgeving als ik weer iets nieuws ga beginnen… Ik teken ervoor!